Na meer dan 9000 bezoekjes

De “DIGITALIST” is verhuisd naar:

               Digitalist.punt.nl

We gaan daar op de oude voet verder.

Dubbelklik op de rode tekst en de rest gaat van zelf

Om 4.15 u. in de vroege morgen was onze tijd om op te staan en naar het vliegveld in Alicanten te vertrekken zo,n 300 km. van Aquadulce.

De vorige avond hebben we al afscheid genomen van Carola, BBC en Fran,  Dit was  moeilijk, niet alleen kleine Fran moest huilen “Oma en Opa mochten niet naar Holland”

Mede hierdoor hebben we niet zo goed geslapen.

Ik had aan Carola gevraagd om onze mobile telefoon zo in te stellen dat hij ons wekten om 4.15 u., zij is daar handiger in als ik. Wij waren al voor dat het apparaat zijn geluid maakte wakker, maar juist 4.15 u  liet hij goed van zich horen, luid en duidelijk, zo’n volumen, dat naar ik vrees, ook onze buren wakker geworden zijn.

Ik pak het apparaat en twijfel op welke knop ik nu moet drukken om het helse lawaai te stoppen. Ik doe maar wat en warempel hij verstomd.

Wij doen, de was en de plas en hijsen ons in de kleren en dan… gaat wèèr het alarm af, we schrikken opnieuw en weer druk ik op een knop en weer houd hij op. Nu lees ik op de display “herhaling alarm na tien minuten” Ik denk in mijn onnozelheid “Dat hebben we weer gehad”

Het gehuurde autootje staat bij de buren voor het hek, de meeste Spanjaarden leven als ze thuis zijn, achter muren of hekken en als ze slapen of niet thuis zijn laten ze een grote hond op hun binnenplaats loslopen. Ik weet dat ook hier achter het hek zo’n blaffer rond loopt, daarom ik doe heel zachtjes als ik de koffers in de auto zet, het lukt, het blijft stil om 4.30 u in de nacht, muisstil mag ik wel zeggen.

We doen voor het laatst de deur van het huis op slot, we kijken nog eens naar de maan die hoog aan de hemel staat en ook nog eens naar de zee en de palmen en dan…….

Gaat de telefoon af in mijn bovenzakje van mijn overhemd, en een tel later vliegt met een vreselijk gegrom en geblaf de grote rottweiler van de buren tegen het hek.

We schrikken vreselijk en niet alleen wij want er breekt een geweldig kabaal los van allerlei soorten honden in de straat, er gaan lichten aan in de huizen en ik hoor al roepen.

Wij zijn in de wagen gesprongen en we maakte dat we weg kwamen.

Ik moet toch beter met onze telefoon om leren gaan, dat bespaard een hoop onrust.

Om een uur of acht sta ik op,zet een potje koffie, smeer een cracker met wat  jam, doe de buitendeur open en zie zo goed als elke morgen de zon uit de zee rijzen. Dan is de koffie klaar en neem ik het lekkerste bakkie van de dag.

Om tien voor negen hoor ik roepen: " Opa, opa, Fran hier"

Ik snel naar buiten en daar zie ik het glunderende koppie van Fran, van hun balcon naar hier kijken. Hij zwaait met twee armen en ik zwaai als een achterlijke terug.

Dan komt zijn vader, samen gaan ze de trap af en het hek uit.

Fran holt mijn kant op, met zijn te groten rugzak, schone kleren aan en één en al lach.

hij roept. " Opa lekker geslapen? " dan klemt hij twee armpjes om mijn nek en krijg ik spontaan een zoen: " Oma? "vraagt hij. ik zeg oma slaapt nog: " Oma slapen, Fan naar school "

Zijn vader tilt hem op en samen gaan ze op weg. Fran zwaait tot ze de hoek om gaan, maar voor die tijd roept hij nog. " Hasta luego " en weg is hij.

Het is de laatste keer, morgen ochtend vroeg vliegen we weer naar huis.

We zullen elkaar missen !

Mijn schoonzoon, Babacar, is een Senegalees, hij heeft hier in Spanje een locotorio. Dar is een plaats waar gebeld en ge-internet kan worden, voor een niet te hoge prijs. Meest door andere Africanen.

In het locotorio, zo groot als een garagebox, zijn 6 telefooncellen en 8 plaatsen waar een computer staat.

Nu vroeg BBC aan mij: "Francisco zou jij wat voor mij willen doen ?" Natuurlijk wil ik dat en hij legt mij uit dat er een tafel moet komen in de hoek van de ruimte voor twee computers. Wij eerst gaan kijken en vandaag zou de klus plaatsvinden.

In het locotorio wemelt het van de zwarte mensen, het is tevens een ontmoetingscentrum voor Africanen, die allemaal voor je voeten lopen, ze willen allemaal " helpen ".

Nu wil ik ze niet zwarter maken dan dat ze al zijn, maar ze zijn allemaal erg onhandig. Er moest een kastje naar buiten en dat kregen ze met z´n vieren niet voor elkaar omdat er altijd twee in de weg liepen. Ik heb dat even aangekeken en toen een paar brullen gegeven dat ze allemaal naar buiten moesten gaan. Ik ben voor de kast gaan staan en heb hem in mijn eentje naar buiten getrokken.

Ze stonden met open bek te kijken.

Toen heb ik een tafelblad op maat gemaakt; ik zagen en 3 man vasthouden en dat moest op een paar steunen komen te liggen.

Ik kon dat niet alleen dus vraag ik: " Ayudar " dat betekend helpen. Er schoten er weer vier toe, ieder pakte wat vast en er werd gedraaid, gekanteld, gewrikt en gewrongen, één kwam er met z´n hand tussen maar......het kwam goed.

Er was weer een nieuwe computertafel.

Twee Africanen gingen er op zitten, één deed een doekje  om z´n zere hand en de derde praatte als maar tegen mij, ik verstond er geen woord van, of ja toch, ééntje;

TU ARTISTA

We verblijven nog steeds in Andalucia, aan de voet van de Sierra Nevada

Nu regende het vrijdag in de nacht behoorlijk en toen ik zaterdag morgen een broodje ging halen waren de toppen van de bergen als besuikerd.

We zijn er heengereden zo'n 75 km van hier.

De route was mooi, de wegen schoon en hoe hoger we kwamen, hoe meer sneeuw. We zijn de ´grote´weg afgegaan, een bordje verwees ons naar een picknick plaats. Wij er heen, de weg was slecht, maar met wat glibberen en glijden kwamen we toch waar we wilden zijn.

Ongerepte sneeuw zoveel wij maar wilden. Het was er leuk. We hebben in de sneeuw gespeeld met kleine Fran, van de heuvel af op een vuilniszak, sneeuwballen gegooid, gewandeld en Fran vond alles prachtig alhoewel het best koud was wilde hij niet naar huis.

Wel bijzonder hier, meestal doen we ons ontbijt op het balcon buiten en dan zijn we weer op een plaats met max. temp. even boven het vriespunt.

Veel autobobilisten rijden naar boven, daar doen ze veel sneeuw op de motorkap en boven de ruitenwisser, vervolgens rijden ze vlug naar beneden om met de nog resten sneeuw door het dorp te rijden.

Dat is stoer !

We wilden naar Cabo de Gata de zuid oost punt van Spanje, Carola was om half tien bij ons om te vertrekken, het was mistig en koud. Ze zei: 'Op de Cabo schijnt altijd de zon'. Ik had mijn bedenkingen.

We reden door een kaal vlak landschap omgeven door slierten mist en nevel. Een eindje verder een agavebos, spookachtig. Carola zei: 'We gaan bij de flamingo's kijken' en zette de auto verloren aan de kant.

We liepen een pad op en na een tijdje kwam de zon. Eerst aarzelend maar later moest zelfs de jas uit. We kwamen bij een roze meer, de bergen op de achtergrond weerspiegelden in het stille water, veel flamingo's stonden, al of niet op een been, in het zoutmeer. En toen gingen er verschillende op de vleugels, ze namen een aanloop, strekten hun nek en vlogen in mooie formatie langs ons heen.

Later, boven, de vuurtoren voorbij, zijn we afgedaald naar een strandje met alle kleuren rotsen om ons heen.

Het was paradijselijk.

We hebben de rotsen beklommen, genoten van de prachtige uitzichten, doorkijkjes en van elkaar. We zochten zeeslakken en egeltjes, ook bewonderden we de altijd in beweging zijnde zeeanemonen.

Niet alleen kleine Fran is hier in zijn element, wij ook!

Zittend op een grote steen kijk ik naar een omgeving die totaal anders is als Holland. Hier is alles steen, stoffig dus droog. Er groeien meer dan manshoge cactussen en agaven om me heen.

In de verte, zoals zo vaak, rookpluimen en het geluid van een kudde schapen. Een slecht uitziende hond, met dik opgezette tepels, scharrelt langs de kant van het pad op zoek naar wat eetbaars. Er komt een oude vrouw mijn kant op, zwarte jurk en een schort tot aan haar middel.

We zijn in Celin, een bergdorp bij Dalias aan de rand van de Sierra Nevada. Hier is een riviertje, denk niet aan de Vecht of Angstel maar meer een smal stromende sloot.

Het water komt zomaar uit de berg en door de jaren heen heeft de bevolking een vernuftig systeem van goten, aquaductjes, pijpen en geulen aangelegt. Ze weten het water zo te leiden dat het dorp en de velden ermee van water worden voorzien.

Het is een "oase" in deze grote steenmassa.

Het is hier mooi, de mensen zijn aardig en de zon schijnt zo´n 340 dagen in het jaar, zo ook vandaag, het is ruim 20 graden.